| publikacje prasowe |
| publicystyka |
| wywiady |
| portrety |
| kultura |
| varia |
| utwory literackie |
| poezja |
| formy dramatyczne |
| utwory dla dzieci |
| galeria fotograficzna |
| góry |
| koty |
| ogrody |
| pejzaże |
| podróże |
varia
Sarkozy: Nigdy niczego nie dostałem |
Nowy prezydent Francji ma 52 lata. Jego ojciec, zdeklasowany przez komunistów węgierski arystokrata, odkrywał dla świata metody nowoczesnego marketingu towarów luksusowych. Sam żył luksusowo, podobał się wielu kobietom, ale własnymi dziećmi zainteresował się dopiero na starość. Sarkozy: Nigdy niczego nie dostałemNicolasa i jego braci wychowywała matka, prawniczka, a ostoją rodziny był przez długie lata jej ojciec, lekarz pochodzenia żydowskiego, który wyemigrował z Grecji do Francji. Te zawiłości genealogiczne urastają do rangi symbolu, zwłaszcza w przypadku człowieka, którym lewicowi ideolodzy straszą dziś kolorowych mieszkańców biednych przedmieść francuskich miast. Nicolas Sarkozy uosabia bowiem Francuza-patriotę i prawicowca, wychowanego w wierze katolickiej, myślącego w kategoriach tradycyjnej moralności i stroniącego od katastrofalnych wynalazków modernistycznej pedagogiki społecznej. Droga, którą przebył, dowodzi, że asymilacja jest możliwa. I konieczna, jeśli Francja ma nadal pozostać Francją. Sarkozy, z wykształcenia prawnik i politolog, jako dziewiętnastolatek został działaczem partii gaullistowskiej. W trzy lata później wybrano go radnym podparyskiej miejscowości Neuilly-sur-Seine. Miał 28 lat, gdy objął tam funkcję mera. Deputowanym został w wieku 34 lat, a ministrem budżetu i rzecznikiem w rządzie Eduarda Balladura – zaledwie w cztery lata później. Poważne funkcje ministerialne pełnił później w gabinetach premierów Jeana-Pierre’a Raffarina i Dominique’a de Villepina. Zwłaszcza jako szef MSW skutecznie zwalczał przestępczość i prowadził restrykcyjną politykę imigracyjną. Odwagą cywilną i bezkompromisowością wykazywał się wielokrotnie. I wtedy, gdy osobiście – już jako minister – prowadził skuteczne negocjacje z człowiekiem-bombą, który wziął zakładników w wieku przedszkolnym. I wtedy, gdy zza pleców swych politycznych mentorów w sprzyjających okolicznościach wdzierał się na kolejne szczeble władzy. I wtedy, gdy zostawił młodą żonę z dziećmi, wybierając wspólne życie z kobietą, dla której stracił głowę w chwili, gdy – jako mer Neuilly – udzielał jej ślubu ze znanym francuskim aktorem teatralnym. Sarkozy dowiódł wielokrotnie, że umie sięgać po władzę i wie, co z nią zrobić. Jeśli pobyt w Pałacu Elizejskim wykorzysta równie skutecznie, jeśli nie zawaha się przy realizacji swej wizji Francji – ma szansę stać się pierwszym od lat politykiem znad Sekwany, który wpłynie na losy Europy i świata. Catherine Nay, “Sarkozy. Pragnienie władzy”, Prószyński i S-ka, Warszawa 2007 „Tygodnik Solidarność” nr 20, z 18 maja 2007 |